دستگاه نوار قلب

دستگاه نوار قلب یکی از مهم ترین ابزار تشخیص در علم پزشکی است که از سال 1901 تاکنون مورد استفاده قرار می گیرد و تشخیص اکثر بیماری های قلبی را آسان تر کرده است.

استفاده از این دستگاه روشی کاملا بدون درد است که تمامی فعالیت های الکتریکی قلب را ثبت می کند و از این طریق می توان به وضعیت فیزیکی و بیماری های قلبی فرد پی برد.

دستگاه های نوار قلب نام های دیگری هم دارد که برخی از آنها الکتروکاردیوگراف و الکتروکاردیوگرام می باشند.

شیوه عملکرد دستگاه نوار قلب

این دستگاه 10 سیم دارد که اول آن را آغشته به بادکش و ژل لوبریکانت می کنند و سپس چهار سیم به پا و شش سیم به قسمت قلب متصل می شود. الکترودهای کوچکی که جنس شان از فلز است روی مچ دست، قوزک پا و سینه فرد متصل می شود و در این قسمت سیگنال های الکتریکی از طریق الکترودها امواج را به سیم و سپس به دستگاه ارسال می کنند که این جریان های الکتریکی باعث می شود تا ماهیچه های قلب منقبض شوند و در دستگاه به صورت امواج نمایش داده می شود.

برای بیمارانی که مشکلات قلبی حاد دارند، نوار قلب یک اقدام روتین و واجب است و در دردها و سکته های قلبی ارزش بالایی برای تشخیص وضعیت بیمار دارد.

کاربرد های مهم دستگاه های نوار قلب

  1. تشخیص مشکلات ریوی مانند بیماری آمبولی (لخته خونی که جریان خون را در ریه مختل می سازد).
    2. تشخیص بیماری های عمومی که تاثیر مستقیم بر روی عملکرد قلب دارند.
    3. ارزیابی حملات قلبی یا بزرگ شدن قلب.
    4. تشخیص میزان تاثیر داروها بر روی قلب.
    5. تشخیص اختلالاتی که در ریتم قلب به وجود می آید.
    6. بررسی تاثیر کلسیم بر روی فعالیت قلب.
    7. تشخیص گرفتگی رگ های کرونر (رگ های کوچکی که در سمت چپ و راست قلب قرار دارند).